Rehabilitacja PNF

Na czym polega rehabilitacja metodą PNF

(Proprioceptiv Neuromuscular Facilitation – Torowanie nerwowo-mięśniowe)
Koncepcja PNF to uznana i stosowana na  świecie  metoda terapii pacjentów z zaburzeniami w obrębie układu nerwowego, mięśniowego i kostno-stawowego. Jest to kompleksowa rehabilitacja, która opiera się  o wiedzę i osiągnięcia z dziedziny neurofizjologii.
Podczas terapii PNF dąży się do maksymalnego pobudzenia receptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym. 
W zależności od celu terapii, wykorzystywane są różne techniki np. uczące ruchu i poprawiające koordynację, stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące i  przeciwbólowe. 
Ruchy wykonywane podczas ćwiczeń są zgodne z naturalną pracą mięśni i stawów. Przez to, że odbywają się one w trzech płaszczyznach  angażują  do pracy maksymalną ilość włókien mięśniowych. Wielokrotnie powtarzanie charakterystycznych dla tej metody ruchów daje szanse na utworzenie nowego wzorca ruchowego, czyli przywrócenie przewodnictwa nerwowego w uszkodzonym obszarze
W zależności od możliwości pacjenta i celu rehabilitacji terapia może obejmować też program ćwiczeń funkcjonalnych na materacu, naukę chodzenia, usprawnianie mięśni twarzy i języka oraz funkcji oddychania.

Korzyści z terapii metodą PNF:

  • Praca nad funkcją której potrzebuje pacjent.
  • Terapia przyjazna i bezbolesna, wykorzystuje silne odcinki ciała i umiejętności chorego do pracy nad tymi słabszymi.
  • Pozytywne podejście do terapii zwiększające wiarę chorego we własne możliwości.
  • Praca z pacjentem na każdym poziomie dysfunkcji .
  • Poszukiwanie praktycznych rozwiązań dla problemów ruchowych dnia codziennego .
  • Efektywna rehabilitacja, co wynika z dokładnego wywiadu, analizy problemu, ustalenia celu terapii i działań ukierunkowanych na zlikwidowanie tego problemu.
  • Odpowiednia edukacja i wyjaśnienie zasad wykonywania aktywności dnia codziennego, co chroni pacjenta przed wyrabianiem złych nawyków ruchowych.
  • Aktywne uczestnictwo chorego w terapii .
  • Nauka zmian pozycji oraz ruchów niezbędnych w codziennym życiu np. poruszania się w obrębie łóżka, przesiadania z łóżka na wózek, reedukacja chodu. 
  • Ćwiczenia  aktywizujące jednocześnie wiele receptorów tj. wzroku, słuchu, receptory dotyku, równowagi, czucia głębokiego.
  • Bezpieczna terapia, która przynosi duże efekty terapeutyczne.

Dla kogo?

Wskazania do terapii są bardzo szerokie. Można je dla ułatwienia podzielić na:
NEUROLOGICZNE:
  • przebyty udar niedokrwienny oraz krwotoczny mózgu
  • stwardnienie rozsiane (SM)
  • choroba Parkinsona
  • choroby powodujące zaburzenia w utrzymywaniu równowagi lub/i upośledzenie stereotypu chodu
  • neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego
ORTOPEDYCZNE:
  • pacjenci pooperacyjni, u których występują zaburzenia funkcji mięśni w postaci deficytu masy oraz siły mięśniowej
  • złamania tkanki kostnej
  • uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: mięśni, ścięgien, więzadeł, torebek stawowych
  • zaburzenia tzw. propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich
  • zaburzenia prawidłowej postawy – reedukacja posturalna
  • zespoły bólowe kręgosłupa szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo-krzyżowego
  • leczenie stawów hypermobilnych – stabilizacje stawów kręgosłupa oraz kończyn
INNE:
  • zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja)
  • choroby mięśni szkieletowych (m.in. dystrofie, zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne)